Van Aanrijding naar Marathon: Hoe Rood Licht Therapie Mijn Zenuwstelsel Redde na Cauda Equina Syndroom

Van alleen je tenen kunnen bewegen tot volledig herstel in 150.000 minuten

Sommige mensen zoeken hun hele leven hun levensdoel. De mijne kwam met 50 kilometer per uur op mij afrijden.

Het was 12 november 2024, een prachtige warme namiddag met een laagstaande zon. Ik was onderweg naar de sportschool, zoals elke dag. Op 41-jarige leeftijd was ik fitter dan ooit; fitter zelfs dan in mijn twintiger jaren toen ik net marinier en commando was geworden. Ik trainde 7 dagen per week, liep elk weekend een marathon, kon 150 kilo bankdrukken en 240 kilo deadliften.

Toen nam een auto op volle snelheid de rotonde. De bestuurder keek in tegen de laagstaande zon en had mij volledig niet gezien. Ik zat er nog tussen.

Vandaag, ruim een jaar later, ren ik weer. Niet alleen joggen; echt rennen. Marathon-tempo. En een van de cruciale elementen in mijn herstel? Een rood licht paneel dat ik elke dag gebruik. Dit is mijn verhaal van compleet verlies, radicale keuzes, en een onwaarschijnlijk herstel.

De auto raakte me frontaal op mijn heup. Uit reflex sprong ik nog net een beetje omhoog; anders was ik onder de auto terechtgekomen. Mijn bovenlichaam draaide in, ik gaf een soort Hulk smash op de motorkap met mijn onderarmen om de klap te incasseren. Daarna werd ik gelanceerd door de lucht, rolde over het asfalt, raakte met mijn heup de stoeprand en rolde via het gras de bosjes in.

Ik kan het geluid van de inkreukende motorkap en mijn diepe vloek nog goed herinneren. Als de dag van gisteren.

Toen ik opstond uit de bosjes, zag ik een geschrokken oude man uit de auto stappen. Ik kon alleen maar over mijn hart strijken en vragen of het goed ging met hem. Een aanrijding maak je niet elke dag mee. We wisselden gegevens uit, en omdat ik mij eigenlijk nog wel goed voelde, kwam het niet in mij op om de politie te bellen.

Ik pakte mijn kapotte fiets, zette hem op mijn schouder en liep een kilometer naar huis. Daar stortte ik volledig in.

Ik stemde toe met de operatie onder één voorwaarde die ik hem mededeelde: “Geef me je beste werk”.

Toen ik na de operatie wakker werd, was ik wat slaperig, maar ik voelde mij verder prima. Ik lig op de spoedeisende hulp aan allerlei monitoren. Ik probeer rechtop te gaan zitten, maar mijn lichaam werkt niet mee zoals ik dat gewend ben.

Ik word langzaam wakker en kom tot de realisatie: ik kan alleen mijn tenen bewegen.

Misschien zou elk ander mens in volledige paniek schieten. Bij mij was er alleen maar een kalme stem diep van binnen die zei: “Alles komt goed.” En als mijn innerlijk dat tegen mij zegt, dan geloof ik dat. Honderd procent.

“Meneer, dit is het of het wordt beter,” kreeg ik te horen.

Mijn respons? “Ik kies voor het laatste.”

Ik nam een radicaal besluit. Ik ging elke dag 8 uur mediteren. In mijn dromen zag ik mijzelf rennen. Ik maakte emotionele imprints van wat ik wilde bereiken. Het lichaam volgt de geest, dacht ik. Dus zolang ik mijzelf nog zie rennen in mijn dromen, dan kan dat ook daadwerkelijk en dan gaat dat ook gebeuren.

Ik had ook een andere droom waarin ik in allerlei lagen lichamelijk uit elkaar werd gehaald. De 11 lichaamssystemen werden gescheiden en op elk vlak waar schade was, werd dat uit elkaar gehaald, gerepareerd en weer in elkaar gezet. Mijn onderbewustzijn was aan het werk.

Maar meer vragen dan antwoorden ontstonden. Dus besloot ik het klein te houden: elke dag opstaan met het lichaam dat ik die dag heb en daar moet ik het mee doen. Alle oude prestaties doen er niet meer toe. Dat is van die ene man die ik vroeger was. Die is verdwenen.

Ik besloot een extreme approach toe te passen, iets drastisch te doen. Alle oude kleding weg. Volledig nieuwe set van kleding en spullen aanschaffen voor deze versie van mijzelf. De oude man die marathons liep en 240 kilo kon deadliften? Die bestaat niet meer. Dit is een nieuwe versie. Een herboren versie.

Deze symbolische daad was cruciaal. Ik kon niet vasthouden aan wie ik was. Ik moest accepteren wie ik nu was om te kunnen worden wie ik wilde zijn.

Letterlijk opnieuw leren lopen. Je oude versie loslaten. Alles wat je kon, doet er niet meer toe.

Dagelijkse dingen leren doen vanuit de staat waarin je nu verkeert. Kun je niet staand je maaltijd bereiden, dan doe je dat zittend.

Meneer, op een schaal van 1 tot 10:

Bent u boos? Nul. 

Bent u verdrietig? Nul. 

Bent u somber? Nul. 

Bent u gefrustreerd? Nul. 

Bent u blij? Tien.

Hoe kunt u nu zo blij zijn??? Na alles wat u is overkomen. Mijn antwoord was simpel: Ten eerste had elk ander mens op slag dood kunnen zijn door die aanrijding. Ik liep met een kapotte fiets op mijn schouder 1 kilometer naar huis. Ik heb het overleefd. Vervolgens krijg ik de kans om volledig te herstellen. Ik kan iets niet. Ik ga aan de slag. Ik kan iets wel. Dat is the story of my life.

Een van mijn beste vrienden, Demian, kwam op bezoek. Hij bracht iets mee dat mijn herstel zou versnellen: een kleine infrarood lamp.

Probeer dit, zei hij. Dit helpt bij herstel van zenuwschade. Ik was sceptisch maar open. Als ex-elite special forces militair en iemand die geobsedeerd is door optimalisatie, ging ik de wetenschappelijke literatuur induiken.

Wat ik vond veranderde alles: fotobiomodulatie; het gebruik van specifieke lichtgolflengtes (van 480nm tot 1050nm) om cellulaire functie te verbeteren. NASA had dit al decennia geleden ontdekt voor astronauten. Studies toonden aan dat nabij-infrarood licht zenuwregeneratie stimuleert, ontstekingen vermindert en mitochondriële functie herstelt.

Laat me dit uitleggen op een manier die iedereen kan begrijpen, maar met genoeg diepgang voor de detail-nerds onder ons (zoals ik):

Als je zenuwen beschadigd zijn, verliezen de cellen hun vermogen om efficiënt ATP (energie) te produceren. Rood licht activeert cytochrome c oxidase in de mitochondriën; de energiecentrales van je cellen. Meer ATP betekent dat cellen beter kunnen herstellen en regenereren.

Chronische ontsteking is de vijand van zenuwregeneratie. Rood licht vermindert pro-inflammatoire cytokines en verhoogt anti-inflammatoire markers. Dit creëert een gunstige omgeving voor genezing.

Fotobiomodulatie verhoogt de productie van Brain-Derived Neurotrophic Factor (BDNF); een eiwit essentieel voor het groeien en overleven van nieuwe neuronen. Dit is waarom mijn zenuwen niet alleen herstelden, maar ook nieuwe verbindingen vormden.

Rood licht stimuleert de productie van stikstofoxide (NO), wat bloedvaten verwijdt. Dit betekent meer zuurstof en voedingsstoffen naar beschadigd weefsel; precies wat mijn herstelproces nodig had.

Na de 7 weken klinische revalidatie stelde ik mijn eigen poliklinische revalidatie samen. Ik paste letterlijk alles toe wat de mensheid heeft verzonnen vanuit alle disciplines, zonder ego, alleen maar meetbaar, merkbaar en zichtbaar resultaat.

• Meten: HRV, bloeddruk, glucose, gewicht
• Eten: Anti-inflammatoir (blauwe bessen, vette vis, groene bladgroenten)
• Infrarood XXL paneel: 15-20 minuten (specifiek 910nm tot 1050nm)
• Warming up en mobiliteit
• Zuurstof sessie (hyperbaric chamber ATA 2.0)
• Training: specifiek voor zenuwactivatie en kracht

Voelen, Activeren, Losmaken. Elke ochtend experimenteerde ik met koud-warm op mijn voeten, kuiten, benen. Omdat ik niet kon voelen, ogen dicht, koude kraan, voel ik het? Warme kraan, voel ik het? Om dat gevoel weer te stimuleren.

• Omega-3 (hoge dosis EPA/DHA)
• Vitamine D3 + K2
• Magnesium (voor zenuwfunctie)
• B-complex (neuraal herstel)
• NAD+ precursors (mitochondriële ondersteuning)

10 weken na de ingreep liep ik met een 12 kg kettlebell in mijn linkerhand en mijn weekendtas over de rechterschouder mijn leven weer in. Ik had volledig herstel bereikt.

Dit terwijl de neurochirurg me had verteld dat ik maximaal 10 kg axiaal mocht tillen. Ik tilde 12 kg. Een kleine rebellie, maar een belangrijke psychologische overwinning.

Na 11 weken begon ik weer met het coachen van klanten. Na 12 weken was ik weer aan het hardlopen en gewichtheffen, terwijl ik doorging met mijn revalidatie.

En nu, ruim 1 jaar na het ongeval, kan ik in alle oprechtheid zeggen dat ik sinds die tijd nooit meer pijn in mijn rug heb gehad.

De uitspraak van de neurochirurg aan het eind van mijn revalidatie was duidelijk:

“Herstel moet plaatsvinden in de eerste 12 maanden. Wat dan niet hersteld is, moet je beschouwen als blijvende restschade.”

Artsen stonden perplex. Anderen wilden weten wat ik had gedaan. Ik werd een getuigenis van iemand die volledig hersteld is. Mijn neuroloog wilde een case study schrijven.

Maar wat me het meest verbaasde: de artsen werkten verkokerd. De fysio deed fysio, de ergo deed ergo, de psycholoog praatte. Niemand keek naar het totaalplaatje. Ik moest mijn eigen integratieve protocol ontwikkelen.

Het onderzoek werd serieus. Ik wilde alleen maar de verhalen horen en lezen van mensen die net als ik na een ongeval volledig hersteld zijn. “Geef mij de top 10 mensen die volledig hersteld zijn en wat deden zij om daar te komen?”

Ik zocht contact met deze mensen om te ontdekken wat hun ervaringen gemeen hadden. Wat ik ontdekte was dat in elk van die wonderlijke gevallen het sterk afhing van mentale zaken en een systeem van consistentie. Systemen boven wilskracht.

Hierna besloot ik mij te specialiseren in neurowetenschappen en human biology engineering. Mijn passie werd om alles wat de mensheid ooit bedacht heeft en wat wetenschappelijk werkt, toe te passen.

Nu bieden we deze producten aan via NextLevelHuman.nl. We geven 1x per jaar een event en een trainingsdag waar we mensen dit zelf laten ervaren. De resultaten zijn verbluffend.

Bij de artsenvisite vroeg de arts: “Meneer, wat wilt u weer kunnen?” Mijn antwoord: “Volgend jaar een PR op de marathon.” Ze lachten, totdat ze zagen dat ik serieus was.

“Meneer, maar wat is precies uw hulpvraag, wat wilt u weten?” Mijn vraag: “Over hoeveel minuten kan ik weer rennen?”

Het kostte mij uiteindelijk 150.000 minuten. Net iets meer dan 100 dagen. Twee keer een revalidatieperiode van 7 weken. Die eerste 7 weken volgde ik klinisch bij Merem. De tweede 7 weken had ik zelf samengesteld.

Van alle interventies die ik deed, was het infrarood XXL paneel het meest consistent en meetbaar effectief. Hier is waarom:

• Het was non-invasief en veilig; geen bijwerkingen
• Ik kon het 2x per dag gebruiken zonder limiet
• De effecten waren cumulatief; elke sessie bouwde voort
• Het werkte op cellulair niveau, niet symptomatisch
• Het ondersteunde alle andere interventies (training, voeding, slaap)

Maar het belangrijkste: het gaf me controle. In een situatie waar ik de controle kwijt was, gaf dit me iets om te doen. Twee keer per dag, 15-20 minuten, mijn cellen voeden met energie.

Laten we eerlijk zijn over de financiële kant. Mijn aansprakelijkheid was volledig erkend, maar het proces was vernederend. Pas na 9 maanden kwam iemand van de verzekering. Ik had al €85.000 voorgeschoten aan kosten.

Als zelfstandig ondernemer kreeg ik al die tijd nul vergoeding voor verlies van inkomen. Ik kon natuurlijk niet werken in het revalidatiecentrum want ik was met mijn herstel bezig. Tot de dag van vandaag, 12 maanden later, heb ik nog steeds niets ontvangen qua vergoeding.

Maar de investering in mijn herstel? Elke euro waard. Het infrarood XXL paneel om te laten ontwikkelen kostte ongeveer €15.000. De hyperbaric chamber sessions, de supplementen, de aangepaste voeding; alles bij elkaar misschien €10.000-€15.000 over 6 maanden.

Wat is de waarde van volledig herstel? Van weer kunnen rennen? Van je leven terug? Onbetaalbaar.

Als je dit leest en je hebt:

• Zenuwschade (neuropathie, ruggengraatletsels, CES)
• Chronische pijn (rug, nek, gewrichten)
• Een blessure waarvan je denkt dat herstel onmogelijk is
• Vermoeidheid en burn-out
• Of je wilt gewoon je herstel en prestaties optimaliseren

Dan is dit verhaal voor jou. Geen garanties. Geen wondermiddelen. Maar een bewezen protocol dat werkt als je de consistentie hebt om het te volgen.

Als ik één ding heb geleerd van deze reis, is het dit: je lichaam heeft een ongelooflijk vermogen om te herstellen als je het de juiste tools geeft. En de juiste mindset.

Rood licht therapie was een van mijn tools. Het kan ook de jouwe zijn. Maar het is geen wondermiddel. Het is een onderdeel van een systeem. Een systeem van consistentie, discipline en geloof.

Van alleen je tenen kunnen bewegen tot een marathon lopen in 150.000 minuten. Het kan. Het gebeurde. En het kan voor jou ook.

Geef niet op. Blijf zoeken. Blijf proberen. Want soms komt je levensdoel met 50 kilometer per uur op je afrijden. En dan moet je kiezen: accepteren of transformeren.

Met licht en kracht,

Djack Littel

Oprichter, NextLevelHuman.nl

Ex-Elite Special Forces | Cauda Equina Survivor | Human Optimization Specialist

Disclaimer:

Dit artikel is gebaseerd op mijn persoonlijke ervaring en beschikbare wetenschappelijke literatuur. Het is geen medisch advies en vervangt geen consultatie met een gekwalificeerde zorgverlener. Altijd overleg met je arts voordat je een nieuwe behandeling start, vooral bij ernstige of chronische aandoeningen. Resultaten kunnen variëren per persoon. Wat voor mij werkte, werkt mogelijk anders voor jou. Maar het is de moeite waard om te proberen.

Mijn herstel was gebaseerd op de volgende wetenschappelijke inzichten:

• Hamblin, M. R. (2016). Photobiomodulation for traumatic brain injury and stroke. Journal of Neuroscience Research.
• Salehpour, F., et al. (2018). Brain Photobiomodulation Therapy: a Narrative Review. Molecular Neurobiology.
• NASA Studies on LED Technology for Wound Healing and Tissue Regeneration (1990s-2000s).
• Dispenza, Joe. Evolve Your Brain: The Science of Changing Your Mind.
• Chung, H., et al. (2012). The Nuts and Bolts of Low-level Laser (Light) Therapy. Annals of Biomedical Engineering.