Artikel 2: 'De Diagnose'
CES, het medisch onderzoek, de scans, de diagnose & de prognose
Dit is deel 2 van een zesdelige reeks over catastrofaal letsel, radicaal herstel, en de wetenschap achter menselijke veerkracht.
Lees eerst Artikel 1 als je het begin wilt begrijpen
22 januari 2025. 23:14. Tergooi Medisch Centrum.
Er zijn momenten in een mensenleven waarbij de werkelijkheid zo scherp wordt dat alles eromheen vervaagt. De geur van het ziekenhuis. Het koude licht van de operatiekamer. De kalme, geconcentreerde gezichten van het chirurgisch team dat zich voorbereidt op een ingreep die niet kan wachten.
Ik herinner me de anesthesist die zei: "Tel maar mee."
Ik haalde drie keer adem.
Wat de MRI Liet Zien
Laat me beginnen met de feiten, want feiten zijn het enige wat telt als alles wankelt.
Op 22 januari 2025 toonde de MRI van mijn lumbale wervelkolom het volgende:
Grote mediaan/paramediaan hernia nuclei pulposi op niveau L4/L5. Absolute spinale kanaalstenose. De hernia had de cauda equina — letterlijk: paardenstaart — volledig gecomprimeerd. Dit is de bundel zenuwwortels die aan het onderste uiteinde van het ruggenmerg hangt en die alles aanstuurt wat zich onder je middel bevindt: de motoriek van je benen, het gevoel in je huid, de controle over je blaas, je darmen, je seksuele functies.
Die bundel was volledig platgedrukt.
Niet gedeeltelijk. Niet "enigszins onder druk." Volledig.
In de neurochirurgie bestaat er een ongeschreven schaal van urgentie. Boven aan die schaal staat één ding: cauda equina compressie met actief neurologisch verval. De reden is eenvoudig en meedogenloos: zenuwweefsel dat lang genoeg onder druk staat, sterft.
En dood zenuwweefsel herstelt niet.
De operatie was geen optie. Het was de enige optie.
De Operatie: Herniotomie L4/L5
De neurochirurg voerde een herniotomie uit op niveau L4/L5. Een microchirurgische ingreep waarbij de uitpuilende schijf wordt verwijderd om de zenuwwortels vrij te maken. Technisch gezien een routineoperatie in bekwame handen.
Maar de uitkomst hangt niet alleen af van de chirurg.
Ze hangt af van hoelang de compressie al bestond.
Dit is de medische werkelijkheid die ik moest verwerken terwijl ik wakker werd op de IC:
het moment van de squat op 16 januari was niet het begin van mijn blessure.
Het was de uitbarsting
Het moment waarop een al beschadigde schijf, gedeeltelijk doorgedrukt door de klap van 12 november, definitief bezweek onder belasting.
Weken van stille druk. Weken van progressieve compressie.
Weken waarin mijn lichaam een noodsituatie aan het opbouwen was terwijl ik dacht dat ik aan het herstellen was.
Wakker Worden op de IC
Ik werd wakker met een katheter. Saddle anesthesia, gevoelloosheid in het zadel-gebied, de binnenkant van de dijen, het perineum. Mijn benen waren zwaar, voelde aan als nat beton. Alleen mijn tenen bewogen, en zelfs dat was onzeker. Mijn darmen hadden geen prikkel meer. Erectiele disfunctie. Qua gevoel was alles uit onder de navel.
Dat is wat Cauda Equina Syndroom met je doet als het lang genoeg ongediagnosticeerd blijft.
Negen dagen spoedeisende hulp. Daarna de neurologie afdeling. Ik leerde opnieuw hoe ik moest gaan zitten. Hoe ik op de rand van een bed moest komen. Hoe ik, met begeleiding, aan een looprek, drie meter kon afleggen en dan zo uitgeput was dat ik een uur moest rusten.
Ik was 41 jaar. Oud-marinier, Commando, had succesvol 4 van ‘s werelds zwaarste militaire opleidingen volbracht. Twintig jaar elite training.
Drie meter aan een looprek was het maximale wat mijn lichaam kon opbrengen.
De Prognose Die Niemand Me Wilde Geven
Op 7 februari 2025 werd ik overgeplaatst naar Merem, het revalidatiecentrum in Hilversum. Zeven weken klinische revalidatie. Fysiotherapie, ergotherapie, bekkenbodemrevalidatie, psychologische begeleiding. De structuur van een ziekenhuis, maar dan gericht op één doel: terugkeren naar het leven.
Maar voordat dat kon beginnen, moest ik het gesprek hebben.
Het gesprek dat revalidatieartsen en neurochirurgen voeren met de blik van iemand die dit te vaak heeft gedaan. De blik die zegt: ik ga je de waarheid vertellen, maar ik ga er niet van genieten.
De prognose bij Cauda Equina Syndroom is afhankelijk van drie factoren:
- De ernst van de compressie op het moment van operatie
- De duur van de compressie vóór operatieve decompressie
- De leeftijd en baseline conditie van de patiënt
In mijn geval: de compressie was ernstig. De duur was te lang. De leeftijd en conditie,... dat was de enige variabele in mijn voordeel.
De verwachting, zo formuleerde de revalidatiearts het, was als volgt:
Motorisch herstel: gedeeltelijk, over een periode van 12 tot 24 maanden. Kans op volledig herstel van beenkracht: matig. Blaas- en darmfunctie: gedeeltelijk herstel verwacht, mogelijk permanent restletsel. Seksuele functie: onzeker.
Pijn: langdurig, mogelijk chronisch. Werkhervatting op het niveau van vóór het ongeluk: onwaarschijnlijk.
Ik zat in een rolstoel terwijl de arts dit zei.
Ik knikte. Ik vroeg door. Ik schreef alles op.
En tegelijkertijd voelde ik diep van binnen iets wat ik alleen kan beschrijven als principiële weigering. Niet de ontkenning van iemand die niet wil luisteren, maar de stille beslissing van iemand die heeft geleerd dat prognoses kansen zijn, geen uitspraken. Dat de gemiddelde uitkomst wordt berekend over een gemiddelde populatie.
En dat ik, in geen enkel scenario, van plan was om gemiddeld te zijn.
Wat CES Werkelijk Is
Laat me even een stap terugnemen, want ik besef dat de meeste mensen nog nooit van Cauda Equina Syndroom hebben gehoord, totdat ze het zelf meemaken of iemand kennen die het meemaakt.
De wervelkolom eindigt ter hoogte van L1-L2. Onder dat punt lopen losse zenuwwortels door het spinale kanaal omlaag: de cauda equina, vernoemd naar de paardenstaart die ze visueel vormen op een MRI.
Deze wortels beheersen de motoriek en sensibiliteit van benen, blaas, darmen en genitaliën.
Wanneer een hernia of andere pathologie deze wortels comprimeert, spreken we van Cauda Equina Syndroom. Het is een neurochirurgische spoedinterventie, en internationaal geldt de richtlijn: binnen 24 uur opereren voor maximale kans op herstel.
De symptomen die absolute urgentie aangeven:
- Zadel-anesthesie (gevoelloosheid perineum en binnenkant dijen)
- Blaas- en/of darm retentie of incontinentie
- Progressieve motorische uitval in de benen
- Seksuele disfunctie
Bij mij waren alle vier aanwezig.
Wat de meeste mensen niet weten: CES is niet zeldzaam, maar het wordt chronisch onder-diagnosticeerd, omdat de vroege symptomen (rugpijn, uitstralende pijn, lichte gevoelsstoornissen) lijken op gewone hernia-klachten. Huisartsen, chiropractors, fysiotherapeuten en zelfs SEH-artsen missen de diagnose vaker dan de medische literatuur comfortabel vindt.
Ik was één van hen.
Drie maanden lang behandeld voor "rugklachten na een fietsongeval", terwijl de hernia langzaam mijn zenuwsysteem aan het verwoesten was.
De Tweede Diagnose
Op 25 april 2025, enkele maanden na de spoedingreep, toonde een MRI én echo van mijn linkerelleboog een bijkomende blessure: een partiële distale bicepspees-ruptuur, intra substantiële veranderingen, bevestigd door de orthopeed.
Dit was de blessure aan mijn arm, opgelopen bij de klap op 12 november, die jarenlang onopgemerkt had kunnen blijven als ik niet systematisch alles had laten onderzoeken.
Twee diagnoses. Één ongeluk. Één Suzuki die geen voorrang verleende.
Wat Ik Die Nacht Besloot
Op de nacht na het gesprek met de revalidatiearts, lag ik in mijn ziekenhuisbed, katheter in, benen nauwelijks bewegend, het raam donker, nam ik een besluit.
Geen dramatisch besluit. Geen moment van Hollywood-heldendom. Eerder een stille, bijna administratieve vaststelling:
Dit is de situatie. Dit zijn de variabelen. Dit zijn de onzekerheden.
En dit is wat ik ga doen.
Ik zou mijn eigen revalidatie behandelen als het meest complexe en meest urgente coachingstraject van mijn leven.
Ik zou niet wachten op het systeem.
Ik zou niet vertrouwen op de gemiddelde uitkomst.
Ik zou elk instrument inzetten dat de wetenschap en de mensheid ooit bedacht, verzonnen en uitgevonden heeft, elke marginale verbetering optimaliseren, en ik zou meten, bijstellen, herhalen.
Niet omdat ik bijzonder ben.
Maar omdat ik precies weet hoe het menselijk lichaam reageert op systematische stimulus.
Dat is — letterlijk — mijn vak.
Volgende artikel: Artikel 3 — 'De Beslissing.' Identiteitsafbraak en -opbouw. De meest radicale keuze die ik ooit heb gemaakt.
Djack Littel is mede-oprichter van Next Level Human en mede-auteur van het boek 'Top 1% Health.' Hij brengt mensen naar de top 1% gezondheid met een systematische, biomarker-gedreven aanpak voor menselijke optimalisatie. Dit werkt voor iedereen. Als jij een mens bent, werkt dit voor je, want wij zijn zelfhelende, zelfgenezende organismen. Djack woont in Bussum, met een bezoekers vestiging van het Next Level Human Experience Centre in Weesp.
