Artikel 1: 'Het Ongeluk'
Een Fataal Ongeluk dat leidt tot Cauda Equina Syndroom (CES)
12 november 2024. 14:27. Bussum.
Ik weet nog precies hoe het moment ervoor aanvoelde.
Koude lucht. Fietshandschoenen. De rotonde bij de Centuurbaan. Ik had deze route al duizend keer gereden: naar klanten, om mijn hoofd leeg te maken, om te voelen hoe het is om echt te leven. 20 jaar dienst als Marinier, Commando, Brits Mountain Leader en Internationale Elite Special Forces. 41 jaar. Geen gram vet dat ik niet had verdiend om te dragen. Spiermassa van 50 kilo. VO2max van 56. Rusthartslag van 40. Vijfentwintig jaar lang had ik een lichaam gebouwd dat niet kapot te krijgen was.
En toen verleende een Suzuki Baleno geen voorrang.
De klap gooide me van mijn fiets. Ik landde hard. Handen, benen; schaafwonden. Heup en onderrug; een diepe, doffe pijn. Er stopte een auto. Niemand belde 112, want ik was na de aanrijding gewoon opgestaan en ik zag er van buiten wel okay uit. Het standaardprotocol voor "fietser aangereden met 50 km/uur" voltrok zich niet om mij heen. Ik liep met een kapotte fiets op mijn schouder een kilometer naar huis. Daarna telefonische aangifte bij de politie. Proces-verbaal opgemaakt. Schade geïnventariseerd. Ik werd een uur later op het oog door de huisarts beoordeeld: kneuzingen, schaafwonden, zo te zien geen fracturen. Paracetamol en rust.
Ik liep weg.
Dat is het wat niemand je vertelt over het ongeluk dat je leven vernietigt: soms loop je er gewoon vandaan.
Het Valse Herstel
De dagen die volgden waren wat ik alleen kan omschrijven als gemanaged lijden. Ik ging naar mijn chiropractor. Ik reduceerde mijn trainingsbelasting. Ik trackte alles — pijnniveaus, slaapkwaliteit, HRV, ontstekingsmarkers. Dat is wat ik doe. Ik ben van nature, en uit beroep, een systeemdenker. Als er iets mis is, meet je het, identificeer je het mechanisme, pas je het protocol toe, en herstel je.
De data zei: herstel.
Ik had een boek af te maken. Klanten die wachtten. Een lancering gepland voor Q1 2025 waar ik drie jaar naartoe had gewerkt. Mijn bedrijf, VIP-coaching voor toppresteerders, directeuren, atleten, stond op het punt zijn meest ambitieuze fase in te gaan. Tien klanten à €15.000 per persoon. Een visie om de mensen te bereiken die de wereld vormgeven, en hen te helpen het absolute maximum uit hun menselijke biologie en psychologie te halen.
Ik bleef werken. Ik bleef trainen; aangepast, maar ongebroken. Elke ochtend stond ik om 05:00 op, zoals altijd. Militaire gewoonte. Niet onderhandelbaar.
November werd december. December werd januari.
De rugpijn verdween niet. Maar hij was beheersbaar. Erger had ik meegemaakt. Ik had 200-kilometer berg operaties afgelegd op minder slaap dan de meeste mensen nodig hebben om te functioneren. Pijn was informatie, geen stopsignaal.
Ik had het mis.
16 januari 2025. Het Moment dat Alles Veranderde.
Het was een donderdag.
Ik was voor het eerst weer in de sportschool na weken van geadviseerde rust. Een squat beweging om iets op te tillen van de vloer, niet zwaar, niet roekeloos. Een beweging die ik letterlijk tienduizenden keren had uitgevoerd over 25 jaar elite training. Het soort beweging zo diep verankerd in mijn neuromusculaire geheugen dat ik hem slapend kon uitvoeren.
Er knapte iets.
Geen geluid, een gevoel. Een golf van elektriciteit die van mijn wervelkolom omlaag door mijn benen schoot. Ik legde de schijf terug. Ik probeerde rechtop te gaan staan.
Dat lukte niet.
Mijn benen waren er nog. Maar iets tussen mijn brein en mijn lichaam was catastrofaal offline gegaan. In de uren die volgden kwamen de symptomen snel en meedogenloos: schietende pijn van lumbaal tot voet, gevoelloosheid verspreidend over mijn binnenkant van mijn dijen en perineum, verlies van darmcontrole, onvermogen om te plassen. De klinische term voor dit samenstel van symptomen is er een die neurochirurgen met ernst uitspreken en patiënten leren te vrezen:
Cauda Equina Syndroom.
Een medische noodsituatie. Het soort waarbij een aftel timer loopt.
21 januari 2025. Tergooi MC. Spoedopname.
Tegen de tijd dat ik met spoed werd opgenomen in het Tergooi Medisch Centrum, vertelde de MRI het verhaal dat mijn lichaam had geschreven sinds 12 november.
Een grote mediaan/paramediaan hernia op L4/L5 — massief, absolute compressie van de cauda equina, de bundel zenuwwortels die alles onder de taille aanstuurt. Motoriek. Gevoel. Blaas. Darm. Seksuele functie.
De neurochirurg was niet omzichtig.
"We opereren vanavond. Als we wachten, kan de schade permanent zijn."
Op 22 januari 2025, 71 dagen nadat een auto geen voorrang verleende op een rotonde, ging ik de spoedoperatie in.
Ik herinner me hoe de narcose me naar beneden trok. Ik herinner me dat ik dacht, met de klinische distantie die ik mezelf over twee decennia militaire dienst had aangeleerd: beoordeel de situatie. Identificeer de variabelen. Beheers wat je kunt. Accepteer wat je niet kunt.
Wat ik niet kon beheersen, was of ik wakker zou worden en hoe.
De Ochtend Erna
Ik werd wakker op de afdeling spoedeisende hulp.
Mijn benen bewogen niet.
Niet "bewogen moeizaam." Niet "bewogen pijnlijk." Ze bewogen niet. Alleen mijn tenen, nauwelijks. Een katheter was ingebracht omdat mijn blaas niet meer kon signaleren of reageren. Zadel-anesthesie: de huid tussen je benen, het meest intieme zenuwgebied dat je lichaam bezit, was donker geworden. De chirurgen hadden mijn leven gered en gered wat er nog te redden viel, maar de schade van weken onontdekte compressie had zich al in mijn zenuwstelsel gegrift.
Negen dagen op de afdeling spoedeisende hulp. Daarna de neurologie-afdeling. Daarna, op 7 februari, werd ik overgeplaatst naar het klinische revalidatie centrum Merem in Hilversum, waar ik de volgende zeven weken zou doorbrengen met leren, vanaf nul, hoe ik moest bestaan in een lichaam dat ik niet meer herkende.
Ik ben een man die marathons liep. Elk weekend. En nu?
Ik kon mijn eigen sokken niet aantrekken.
Waar Deze Reeks Over Gaat
In de maanden die volgden, deed ik wat ik altijd doe: ik behandelde mijn eigen lichaam als de belangrijkste klant die ik ooit zou coachen. Ik bracht elk beschikbaar instrument in stelling, hyperbare zuurstoftherapie, fotobiomodulatie (rood- en vooral infrarood licht), bekkenbodemrevalidatie, neuroplasticiteitstherapie, hartslagvariabiliteitsmonitoring, Zone 2-cardiotraining, en een systeemgerichte aanpak voor herstel die ik 20 jaar had ontwikkeld voor anderen.
Tien weken na een spoedoperatie aan mijn wervelkolom rende ik.
Niet ver. Niet snel. Maar ik rende.
Deze reeks is het ongefilterde verslag van hoe. Geen motivatie verhaal. Geen "mindset"-bullshit. Een precieze, evidence-based reconstructie van de biologische, psychologische en systemische factoren die bepalen of een mens herstelt van een catastrofale blessure — of niet.
Zoals de woorden van de neurochirug in mijn ziel brandde: “Je hebt 12 maanden om te herstellen, alles daarna moet je beschouwen als blijvende restschade.” Ik had geen tijd te verliezen, dus wat ik deed moest resultaten brengen, geen excuses.
Want het ongeluk overkwam niet alleen mij.
Het overkwam me om iets te begrijpen dat ik nog niet volledig had begrepen:
Het vermogen van het lichaam om te herstellen is geen kwestie van geluk. Het is een kwestie van protocol. Een kwestie van systematische optimalisatie.
Volgende artikel: Artikel 2 — 'De Diagnose.' CES, wat de scans lieten zien, en de prognose die niemand mij wilde geven.
Djack Littel is mede-oprichter van Next Level Human en mede-auteur van het boek 'Top 1% Health.' Hij brengt mensen naar de top 1% gezondheid met een systematische, biomarker-gedreven aanpak voor menselijke optimalisatie. Dit werkt voor iedereen. Als jij een mens bent, werkt dit voor je, want wij zijn zelfhelende, zelfgenezende organismen. Djack woont in Bussum, met een bezoekers vestiging van het Next Level Human Experience Centre in Weesp.
